Uchwała Nr LV/746/06 Rady Miasta Olsztyn z dnia 25 stycznia 2006 roku. W sprawie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe i gospodarskie na terenie miasta Olsztyna, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością  dla ludzi,  zanieczyszczaniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku, w sprawie wyłapywania i opieki nad bezdomnymi zwierzętami na terenie miasta Olsztyna  oraz wyznaczenia obszarów podlegających deratyzacji i terminów jej przeprowadzania

Program znakowania zwierząt "Podaj łapę"

W swoich głównych założeniach jest:

• samofinansujący

• bezpłatny dla właściciela psa i tym samym powszechny.

Zintegrowany system zarządzania i kontroli zwierząt PODAJ ŁAPĘ® umożliwia:

• Program porządkuje sprawy sanitarno epidemiologiczne na terenie miasta.
• Program daje wspaniałe narzędzia do kontroli sprawowania prawidłowej opieki
• wprowadzenie najlepszej profilaktyki bezdomności, uporządkowanie problemu psów bezdomnych,
• znaczne ograniczenie liczby zwierząt pozornie bezpańskich
• szybki zwrot wydatków poniesionych w początkowej fazie programu
• umożliwia ewidencję szczepień p/ko wściekliźnie
• Ewidencja podatków
• ułatwia wprowadzenie profilaktyki niekontrolowanego rozrodu zwierząt.
• Kontrola ras niebezpiecznych, rejestr psów ras uznawanych za agresywne z podziałem na zwierzęta z decyzją lub bez.

            Wszystkie psy (koty na życzenie) znakowane czipami otrzymują podczas znakowania dodatkową, wizualną formę identyfikacji jaką jest specjalny plastikowy pasek przywieszany na obroży. Pasek jest wspaniałym zabezpieczeniem. Osoba, która znajdzie oznakowane czipem zwierzę , z przywieszonym do obroży paskiem identyfikacyjnym może w szybki sposób skontaktować się z biurem PTRIZ, gdzie uzyska informacje na temat kroków które musi poczynić aby zwierze wróciło bezpiecznie do właściciela. Identyfikacja elektroniczna staje się coraz bardziej popularna, jednakże bardzo często osoba odnajdująca zagubionego psa lub rasowego kota, nie ma świadomości że zwierze posiada czip. Statystyki mówią same za siebie - Pasek wskazuje odpowiednią drogę!. Pasek posiada jednokierunkowe zapięcie zatrzaskowe, uniemożliwiające jego odpięcie po zaczepieniu, bądź zerwanie, tak jak to się często dzieje w przypadku zwykłych adresówek lub blaszek z numerem porządkowym.

             Mikroczip jest urządzeniem pasywnym potrzebującym do aktywacji fal radiowych generowanych przez czytnik. Mikrochip składa się z małego układu scalonego zaprogramowanego losowo wybranym 15 cyfrowym numerem. Układ scalony połączony jest z ferrytowym rdzeniem i kondensatorem, na który nawinięta jest miedziana cewkę odgrywająca rolę anteny.  Cały ten układ mierzący ok. 9mm x 1,5mm zatopiony jest w laserowo zaklejoną szklaną kapsułę, która wielkością odpowiada ziarenku ryżu i mierzy 12mm x 2.1mm.  Transponder (mikroczip) aktywowany jest przez fale radiowe wysyłane przez czytnik. Po przetworzeniu przez mikroprocesor fala radiowa zawierająca zakodowany numer mikroczipa wysyłana jest z powrotem do skanera, który ją dekoduje i wyświetla w postaci numeru identyfikacyjnego na ekranie cała procedura trwa mniej niż 40 milisekund.  Odległość odczytu przy użyciu standardowego czytnika waha się w granicach od 5 cm do 20 cm i uzależniona jest głównie od rozmiaru jego anteny. W najczęściej stosowanych czytnikach kieszonkowych nie przekracza jednak 10 cm. Ze względu na to, że mikroprocesor nie potrzebuje wymiennych źródeł zasilania ani części, które podlegają wymianie można stwierdzić, że jego sprawne działanie trwa dziesiątki lat, a na pewno dużo dłużej niż życie przeciętnego zwierzęcia. Mikroprocesory dostarczają stałej, unikalnej pod względem kodu identyfikacji, która nie traci swej wartości wraz z upływem czasu ani się nie wybarwia tak jak tatuaże. Implantacja mikroprocesora odbywa się za pomocą igły przypominającej normalne igły do robienia zastrzyków o troszkę większej średnicy. Mikroczip fabrycznie umieszczony jest w igle i podczas iniekcji wypychany jest przez tłoczek specjalnej strzykawki, bądź implantera, który swoim wyglądem przypomina pistolet.  Mikroprocesor jest biokompatybilny i nie powoduje żadnych reakcji alergicznych. Dla dodatkowej ochrony przed migracją w ciele zwierzęcia niektórzy producenci powlekają mikroczipy związkami polimerów warstwą grubości kilku mikronów, które pomagają na odpowiednie usadowienie się implantu i jego zakotwiczenie w tkankach podskórnych i dodatkowo zabezpieczającą wewnętrzne elementy mikroczipa przed kontaktem z enzymami występującymi w zwierzęcym ciele. Poprzez swoje fizyczne właściwości związek polimerów tworzących osłonkę zwiększa jego powierzchnię umożliwiając włóknom tkanki podskórnej łatwiejsze opłaszczenie implantu, a tym samym uniemożliwiając jego ewentualne przemieszczenie.